Veel jongeren staan wekelijks op het voetbalveld. Ze trainen, spelen wedstrijden, winnen en verliezen samen. Op het eerste gezicht lijkt voetbal vooral te draaien om plezier, prestatie en teamgevoel. Maar achter dat sportieve plaatje schuilt ook een andere werkelijkheid: veel voetballende jongeren vinden het lastig om te praten over hun mentale gezondheid.
Uit recent onderzoek van Motivaction in opdracht van de Koninklijke Nederlandse Voetbalbond (KNVB) en Zilveren Kruis blijkt dat 43% van de jongeren (16-25 jaar) vaak niet weten hoe ze een gesprek over hun eigen mentale gezondheid moeten beginnen. De drempel is hoog, zelfs binnen een team waar ze zich ogenschijnlijk veilig voelen.
Teamgevoel betekent niet automatisch openheid
Voetbalteams voelen voor de jongeren vaak als een tweede thuis. Toch betekent verbondenheid niet automatisch dat er ruimte is voor kwetsbaarheid. In veel teams leven impliciete normen rondom sterk zijn, doorgaan en presteren. Dat maakt het delen van mentale struggles ingewikkeld.
Dit raakt aan bredere sociale patronen. Jongeren willen hun team niet belasten of zijn bang om anders bekeken te worden. Zeker in een prestatiegerichte omgeving kan zwijgen veiliger voelen dan spreken.
Campagne: ‘De onzichtbare blessure’
Om die drempel te verlagen, startten de KNVB en Zilveren Kruis de campagne ‘De onzichtbare blessure’. De centrale gedachte is helder: mentale klachten verdienen dezelfde aandacht als een fysieke blessure. Als je door je enkel gaat, meld je dat. Maar wat doe je als het mentaal niet goed gaat?
Een van de ambassadeurs van de campagne is Oranje-international Jill Roord. Door haar openheid en zichtbaarheid helpt zij het onderwerp normaliseren: “Ook ik heb lang gewacht om mijn zorgen te delen. Ik wilde niet kwetsbaar lijken of overkomen als iemand die zeurt. Als ik daarop terugkijk dan had het geholpen als iemand eerder het gesprek met mij was aangegaan. Met een beetje begeleiding en iemand die het gesprek opent, komt er vaak vanzelf iets op gang.”
Rolmodellen
Rolmodellen maken duidelijk dat mentale uitdagingen niet iets zijn om je voor te schamen, maar om serieus te nemen.
Trainers en begeleiders kunnen actief het onderwerp normaliseren. Niet door zware gesprekken te forceren, maar door regelmatig en laagdrempelig aandacht te besteden aan hoe het echt gaat. Een simpele check-in kan al verschil maken.
Ook ouders spelen een belangrijke rol. Wanneer mentale gezondheid thuis bespreekbaar is, wordt de stap om er elders over te praten kleiner.
De campagne biedt naast bewustwording, via de bijbehorende website tools en handvatten om de gesprekken over het mentale welzijn van de voetballende jongeren te vergemakkelijken.
Meer weten over het onderzoek? Neem contact op met onze experts.
